منـــــکه دنیا و دل و دین هــــــــمه را باخته ام
با تو و یـــــــاد تو دنیــــایی دگــر ساخته ام
فارغـــــم از هـــــمه چــیز و همه کس ناز گلم
روز و شب را بـــــــه خیـــالات تو پرداخته ام
مثــــــل خــورشیدی که آن تابشت آورده بهار
مـــســـت سیمای بهارت شده و فاخته ام
گــربه دریای نگـــــــاهت شده ام زار و غـــریق
حــال رویــــــــایی آن حیف که نشناخته ام
چون درونش شدی،ناخاسته و آنـــــی دلـــــم
بر دو چشمانـی که دنیاست در انداخته ام
چشـــــم تو مــال خودت،شیوه ی آن ناز نگاه
ســــهم من بوده که دل داده و دلباخته ام
تــــابش مــــــــــاه رخت حیف ندیدم دل شب روز و شب را به امــــیدش چه اگر تاخته ام
نظرات شما عزیزان:
برچسبها:
















































